Jesteśmy najlepsi

Aktualności

Aenean sagittis mattis purus ut hendrerit. Mauris felis magna, cursus in venenatis ac, vehicula eu massa. Quisque nunc velit, pulvinar nec iaculis id, scelerisque in diam. Sed ut turpis velit. Integer dictum urna iaculis vestibulum finibus. Etiam tempus dictum rhoncus. Nam vel semper eros. Ut molestie sit amet sapien vitae semper. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas. 

03 maja 2019
Od maja 2019 r. uległy zmianie dni i godziny otwarcia biura SECRET Odszkodowania w
09 października 2018
Jest to dla nas ogromne wyróżnienie i zaskoczenie. Bardzo serdecznie dziękujemy naszym Klientom za

 

 

Spis treści:

 

1. Odszkodowanie za poniesioną szkodę

2. Odszkodowanie w związku z uszkodzeniem ciała

3. Zadośćuczynienie za krzywdę, ból i cierpienie

4. Renta

5. Zakażenia szpitalne na przykładzie bakterii gronkowca

6. Uraz kręgosłupa szyjnego S13

7. Czas roszczeń

8. Ugoda z ubezpieczycielem

9. Wniosek do Rzecznika Finansowego kliknij tutaj

 

 

 

______________________________________________________________________________________________

 

 

 

1. ODSZKODOWANIE ZA PONIESIONĄ SZKODĘ

 

 

 

Odszkodowanie dotyczy szkód majątkowych, można je oszacować i obliczyć. Gdy zostanie zniszczona nam dana rzecz, należy określić jej wartość i domagać się naprawienia szkody. Nie chodzi tu jedynie o rzeczywistą stratę, którą poniósł poszkodowany, lecz także o utracone korzyści, które by osiągnął, jeśli do powstania szkody by nie doszło.Wydatki należy udokumentować np.rachunkami, fakturami lub oceną rzeczoznawcy odnośnie rozmiaru szkody.

Zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, która przejawia się w tym, że naprawienie szkody obejmuje straty jakie poszkodowany poniósł i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono poszkodowanemu służy również roszczenie o tzw. utracone korzyści. Strata rzeczywista to zmniejszenie majątku poszkodowanego, które może się przejawiać w zmniejszeniu aktywów (mniej środków) lub zwiększeniu pasywów (wystąpienie lub powiększenie zadłużenia), natomiast szkoda w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny i często się zdarza, że występuje równolegle ze stratą rzeczywistą. Rodzaje szkody w postaci utraconych korzyści są bardzo zróżnicowane. Przykładowo będą nimi niemożność podpisania lukratywnego kontraktu, umowy (np. aktor który musiał po wypadku zrezygnować z lukratywnego kontraktu), niemożność wykonanie dzieła (np. namalowanie obrazu, wykonanie rzeźby, wykonanie ogrodzenia, pomalowanie mieszkania, wygaśnięcie kontraktu menadżerskiego (np. wobec niemożności wykonywania kontraktu przez okres dłuższy niż 2 miesiące, co wynika z klauzuli umownej), a w wyjątkowych przypadkach niemożność zawarcie "okazyjnej" umowy na zakup pojazdu, nieruchomości. Dowodzenie utraconych korzyści zależeć będzie od ich rodzaju – środkami dowodowymi będą tutaj umowy, umowy przedwstępne, promesy, oświadczenia kontrahentów i inne dowody, które daleko uprawdopodobniają korzyść, której mógłby spodziewać się poszkodowany, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Innym spotykanym w praktyce obrotu przykładem utraconych korzyści będzie utrata możliwości podjęcia dodatkowej pracy, zatrudnienia, niemożność podjęcia przyrzeczonej pracy (np. osoba była umówiona na rozpoczęcie pracy a poprzedniego dnia doznała wypadku). Środkiem dowodowym w tego typu przypadkach będzie dokumentacja wskazującą, iż do zawarcia umowy o pracę ze znacznym prawdopodobieństwem by doszło (np. umowa przedwstępna, promesa zatrudnienia). Dochodząc roszczeń z tytułu utraconych korzyści najistotniejsze jest aby szkodę z tego tytułu wykazać z tak dużym prawdopodobieństwem aby uzasadnione było w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła. Trzeba także pamiętać, że naprawienie szkody z tytułu utraconych korzyści ma zapewnić całkowitą kompensatę uszczerbku ale nie dopuszczając zarazem do nieuzasadnionego (bezpodstawnego) wzbogacenia.

 

 

 

2.ODSZKODOWANIE W ZWIĄZKU Z USZKODZENIEM CIAŁA

 

To wszelkiego rodzaju koszty pozostające w związku z wypadkiem - na co wskazuje dyspozycja przepisu art. 444 § 1 k.c. mówiąca o "wszelkich kosztach wynikłych w związku z uszkodzeniem ciała lub wywołaniem rozstroju zdrowia". Bazując na doświadczeniach praktycznych będą to kolejno :

 

koszty związane z leczeniem i rehabilitacją poszkodowanego w szczególności :

 

- leków, preparatów, maści etc., których stosowanie ma na celu przywrócenie sprawności poszkodowanego oraz zmniejszenia po jego stronie dolegliwości powypadkowych;

- oprotezowania i zakupu sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego np. okularów, aparatów słuchowych, wózków inwalidzkich, protez, kul, usztywniaczy, gorsetów, materacy antyodleżynowych, specjalnych łóżek dla niepełnosprawnych, etc.;

- wizyt w placówkach służby zdrowia, konsultacji u wybitnych specjalistów;

- koszty zabiegów rehabilitacyjnych mających na celu przywrócenie sprawności i zmniejszenie dolegliwości powypadkowych.

- koszty związane z odżywianiem poszkodowanego:

-związane z dodatkowym dożywianiem w okresie leczenia i rehabilitacji mające na celu przyśpieszenie lub polepszenie procesu przywrócenia organizmu poszkodowanego do zdrowia. koszty opieki nad poszkodowanym:

- koniecznej opieki nad poszkodowanym przez osoby trzecie w okresie leczenia i rehabilitacji, wykonywania określonych prac np. mycia głowy, zrobienia zakupów, przygotowania posiłku etc.; - opieki medycznej - lekarskiej i pielęgniarskiej.

- koszty transportu poszkodowanego i jego bliskich:

- transportu poszkodowanego tj. dojazdów na wizyty lekarskie, konsultacje i zbiegi rehabilitacyjne, przewóz do szpitala, do domu w inne uzasadnione potrzebami poszkodowanego miejsca; - koniecznego transportu najbliższych poszkodowanego w celu odwiedzin chorego w szpitalu.

- koszty adaptacji mieszkania stosownie do potrzeb poszkodowanego:

- koszty przystosowania pomieszczeń do indywidualnych powypadkowych potrzeb poszkodowanego tj. przerobienie łazienki, ubikacji - wyposażenie ich w urządzenia pomocowe, czasami także zmiana mieszkania np. na znajdujące się na parterze, koszty wykonania podjazdów, pochylni dla niepełnosprawnych, wszystkich innych urządzeń znoszących bariery architektoniczne;

- koszty przygotowania do wykonywania nowego zawodu:

- opłat związanych z podjęciem nauki mającej na celu zmianę wykształcenia, kursami, szkoleniami, zakupem podręczników i innych pomocy naukowych niezbędnych do zdobycia nowego zawodu.

- utraconych zarobków w następstwie wypadku .

 

 

Osoba starająca się o zwrot w/w kosztów powinna należycie udokumentować, że faktycznie takie koszty poniosła. Dowodząc poniesienia kosztów dopuszczalny jest cały katalog środków dowodowych jak przykładowo faktury, paragony, rachunki dokumentujące poniesione koszty, umowy potwierdzające wykonanie usług pomocowych, opiekuńczych na rzecz poszkodowanego, a czasami także oświadczenia w przedmiocie pokrycia kosztów, których nie można wskazać za pomocą dokumentów (np. oświadczenie sąsiada o przewiezieniu poszkodowanego do szpitala, lub oświadczenie sąsiadki o świadczonych przez nią usługach pomocowych). Z tych względów sugerujemy możliwie najpełniejsze dokumentowanie poniesionych wydatków związanych z wypadkiem, aby ułatwić sprawne dochodzenie ich zwrotu. W braku przedstawienia dowodów na pokrycie kosztów zakłady ubezpieczeń roszczenia o ich zwrot będą kwestionowały, a tym samym istnieje poważne zagrożenie, że nawet na drodze postępowania sądowego będzie trudne ich uzyskanie.

 

 

 

3. ZADOŚĆUCZYNIENIE ZA KRZYWDĘ, BÓL I CIERPIENIE

 

Wysokość zadośćuczynienia z tytułu wypadków jest bardzo zróżnicowana, bowiem uzależniona jest od wielu czynników. W szczególności wysokość zadośćuczynienia za wypadek zależy od stopnia doznanej krzywdy, rodzaju doznanych urazów, konsekwencji wypadku w dalszym życiu poszkodowanego, okresu leczenia i rehabilitacji po wypadku.

 

Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów jakimi należy kierować się przy wyliczaniu (miarkowaniu) wysokości zadośćuczynienia – wytycznych w tym zakresie należy poszukiwać w orzecznictwie sądów powszechnych, szczególnie Sądu Najwyższego. Analizując linię orzecznictwa w omawianym zakresie zwracają uwagę najczęściej powtarzające się czynniki współkształtujące wysokość zadośćuczynienia, do których należą:

 

- stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu poszkodowanego wyrażający się w kalectwie, oszpeceniu, ograniczeniach ruchowych, ograniczeniach wykonywania czynności życia codziennego (wysokość zadośćuczynienia powinna być miarkowana proporcjonalnie do stopnia uszczerbku na zdrowia tzn. im jest wyższy stopień uszczerbku tym wyższa powinna być wysokość zadośćuczynienia);

- długotrwałość choroby, cierpień, leczenia, rehabilitacji - bolesność zabiegów, dokonywane operacje, leczenie sanatoryjne, okres dochodzenia do względnej sprawności, przywrócenie prawidłowych funkcji organizmu etc. (wysokość zadośćuczynienia powinna uwzględniać ogół cierpień natury fizycznej poszkodowanego, długotrwałość cierpień – im większe i dłuższe cierpienia tym wyższa wysokość zadośćuczynienia);

- wiek poszkodowanego (generalnie orzecznictwo zmierza w takim kierunku, że im poszkodowany jest młodszy tym wyższe powinno być dla niego zadośćuczynienie);

- płeć poszkodowanego (w zależności od konkretnego przypadku czynnik płci powinien być brany pod uwagę np. inaczej powinno być miarkowane zadośćuczynienie dla kobiety, która po wypadku ma zniekształconą twarz i szereg widocznych blizn, a inaczej w analogicznym przypadku wobec mężczyzny);

- poczucie bezradności życiowej, niekorzystne widoki i możliwości poszkodowanego w przyszłości (na podwyższoną wysokość zadośćuczynienia wpływają takie czynniki jak: niemożność podjęcia pracy, wykonywania wyuczonego zawodu, uprawiania sportu, zawarcia związku małżeńskiego, posiadania dzieci, aktywnego korzystania z życia i rozrywek);

- aktualna i zmieniająca się stopa życiowa społeczeństwa polskiego oraz sytuacja materialna społeczności na terenie zamieszkania poszkodowanego (wcześniejsze orzecznictwo wskazywało na konieczność uwzględnienia w wysokości zadośćuczynienia zamożności, zasobności poszkodowanego z uwzględnieniem otoczenia ekonomicznego w jakim poszkodowany się porusza);

- inne czynniki wpływające na poczucie krzywdy uzależnione od konkretnego stanu faktycznego, których trzeba poszukiwać przy każdej indywidualnej sprawie szczególnie z uwzględnieniem wszelkich (ogółu) cech poszkodowanego (np. miarkując zadośćuczynienia za utracony palec w wypadku inaczej należy podchodzić do przeciętnego człowieka a inaczej do pianisty, dla którego palec jest wyjątkowo istotną częścią ciała).

 


 

4 RENTA

 

Poszkodowany może domagać się renty na zwiększone potrzeby związane z długotrwałym leczeniem, rehabilitacją czy opieką, a także renty uzupełniającej, która ma stanowić wyrównanie różnicy w dochodach osiąganych przez poszkodowanego przed wypadkiem w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez niego po wypadku. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

 

 

 

5. ZAKAŻENIA SZPITALNE NA PRZYKŁADZIE BAKTERII GRONKOWCA

 

Zakażenie gronkowcem złocistym jest od lat jednym z najczęstszych zakażeń szpitalnych, które może spowodować zakażenia każdej tkanki czy narządu, w szczególności powodując ropne zakażenia skóry, tkanek, ran pooperacyjnych, zapalenia płuc, opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku kostnego i kości. Pacjenci zakażeni gronkowcem złocistym niekiedy przez wiele lat cierpią na skutek przewlekłych zakażeń. Znane są nam przypadki nawet kilkuletniego niegojenia się i ropienia ran pooperacyjnych u osób zakażonych gronkowcem w trakcie operacji. W naszej praktyce procesowej zdarzyły się także sprawy w których poszkodowanym pacjentom musiano amputować kończyny objęte zakażeniem.

 

Niezależnie od konsekwencji jakie u danego pacjenta wiążą się z zakażeniem, każdemu z zakażonych gronkowcem złocistym co do zasady będzie przysługiwało odszkodowanie, zdośćuczynienie i renta za zakażenie. Co do zasady, bowiem występują przypadki w których to odporność własna danego pacjenta będzie czynnikiem wyłączającym winę Szpitala, niezbędną do uznania jego odpowiedzialności, czyli de fecto do zasądzenia poszkodowanemu pacjentowi odszkodowania. Przykładowo w sprawie w której doszło do zakażenia gronkowcem złocistym wcześniaka Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1170/13, stwierdził, że: „Środowisko, w którym przebywa dziecko od chwili pęknięcia pęcherza płodowego począwszy od przejścia przez kanał rodny i okolice krocza rodzącej, nie są środowiskiem jałowym, mimo prowadzonych przed porodem zabiegów zmniejszających ilość bakterii. Zawiera drobnoustroje, które nie są chorobotwórcze dla noworodka dojrzałego, wyposażonego w mechanizmy odpornościowe własne i pochodzenia matczynego, natomiast u wcześniaka skutkują zakażeniem wrodzonym, jak to miało miejsce u powódki. Otoczenie powódki było źródłem jej zakażenia, ponieważ organizm powódki nie miał jakiejkolwiek immunokompetencji, a nie ma możliwości takiej organizacji oddziału intensywnego leczenia wcześniactwa, w którym wyeliminowane są wszelkie bakterie w otoczeniu wcześniaka ani w Polsce, ani na świecie”.

 

Dowodzenie przy odszkodowaniu za zakażenie

 

Poszkodowany pacjent, ażeby otrzymał odszkodowanie za zakażenie gronkowcem, musi udowodnić:

  • winę szpitala, niedbalstwo,

  • związek przyczynowo-skutkowy

  • szkodę.

 

Poszkodowany pacjent musi zatem udowodnić, że jego zakażenie zostało spowodowane z winy placówki w której się leczył. Samo bowiem stwierdzenie, że infekcja ma charakter zakażenia szpitalnego nie świadczy o zaniedbaniach ze strony personelu szpitala

 

Przyczyną zakażeń szpitalnych mogą być bowiem następujące czynniki:

  • zależne od pacjenta,

  • zależne od drobnoustroju i rodzaju zakażenia,

  • ryzyka zależne od personelu medycznego,

  • ryzyka zależne od systemu organizacji opieki w szpitalu.

 

W przypadku zakażeń szpitalnych niedbalstwo szpitala można przyjąć w drodze domniemania faktycznego, które może jednakże zostać obalone przez szpital. Niemniej zastosowanie tej instytucji prawnej stawia poszkodowanych w korzystnej sytuacji procesowej. Ciężar dowodu zostaje bowiem przerzucony na stronę przeciwną.

 

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2012 r: „Nie można stawiać pacjentowi nierealnego wymogu ścisłego udowodnienia, w jakim momencie i jaką drogą jego organizm został zainfekowany. Dopuszczalne jest korzystanie z konstrukcji domniemań faktycznych (art. 231 KPC) i to nie tylko w odniesieniu do miejsca zakażenia i związku przyczynowego między zakażeniem a pobytem pacjenta w placówce leczniczej, lecz także w odniesieniu do niedbalstwa personelu tej placówki w zakresie zapewnienia pacjentowi bezpieczeństwa pobytu”.

 

Przerzucenie ciężaru dowodu nie oznacza oczywiście braku potrzeby udowodnienia zaniedbania placówki. Zasadniczo w każdej sprawie o odszkodowanie za zakażenie gronkowcem, na wniosek jednej ze stron, powoływany jest biegły celem stwierdzenia co było przyczyną zakażenia. W takiej sytuacji poszkodowany pacjent winien zadbać o to by przedłożyć dowody na to, że stan sanitarny szpitala był zły. Biegły będzie zmuszony wówczas uwzględnić tą okoliczność przy opiniowaniu a należy mieć na względzie, że opinia biegłego w zasadzie przesądza o wyniku sprawy czyli o tym czy odszkodowanie za zakażenie zostanie przyznane.

 

Uwzględniając zatem specyfikę zakażenia, które może mieć różne przyczyny, należy jeszcze raz podkreślić, że bardzo ważną kwestią w tego typu procesach jest wykazanie złego stanu sanitarnego w szpitalu, bowiem źródłem zakażenia mogą być materiały opatrunkowe lub narzędzia chirurgiczne, które zostały nieprawidłowo wyjałowione lub uległy kontaminacji po rozpakowaniu, czy też ręce personelu medycznego jeżeli nie używano rękawiczek. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 października 1974 r., sygn. akt II CR 415/74: „Jeżeli w sprawie ustalono, że stan sanitarny szpitala był wyjątkowo zły i że mógł doprowadzić do infekcji a zakażenie rzeczywiście nastąpiło, prawdopodobieństwo związku przyczynowego między złym stanem sanitarnym a zainfekowaniem organizmu jest tak duże, iż można przyjąć, że powód spełnił swój obowiązek wynikający z art. 6 KC.”.

 

 

 

6. URAZ KRĘGOSŁUPA SZYJNEGO S13

 

 

 

Uraz kręgosłupa szyjnego (S-13) typu whiplash to bardzo popularne obrażenie kierowców i pasażerów biorących udział w zdarzeniach drogowych. Obrażenie to doprowadza do skręcenia, często połączonego z naderwaniem, odcinka szyjnego kręgosłupa. Ofiary wypadku doznające tego urazu borykają się najczęściej z bólami szyi i głowy, ograniczeniem ruchowości szyi, uporczywym promieniującym mrowieniem, oraz drętwieniem różnych części ciała.

 

Za uszkodzenie kręgosłupa szyjnego w wypadku komunikacyjnym przysługuje odszkodowanie z OC sprawcy. W ramach tego roszczenia odszkodowawczego możemy dochodzić zwrotu kosztów leczenia, rehabilitacji, zakupu leków, czy też wyrównania utraconego zarobku. Szkodę osobową poszkodowany może dochodzić w ramach zadośćuczynienia. Świadczenie to ma na celu zrekompensowanie krzywdy, bólu i cierpienia jakiego doznała ofiara wypadku.

 

Na podstawie naszych obserwacji w sytuacji gdy uraz nie spowodował trwałego uszczerbku na zdrowiu na etapie likwidacyjnym poszkodowani tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę mogą liczyć na kwoty w granicach 500 – 2000 zł. Zdarzają się też przypadki gdy ubezpieczyciel odmawia wypłaty odszkodowania negując uszczerbek na zdrowiu i doznaną krzywdęPoszkodowani nie powinni poddawać się ale konsekwentnie walczyć o swoje, zarówno w postępowaniu likwidacyjnym jak i sądowym. Odpowiednie udokumentowanie urazu, bólu i cierpienia powinno doprowadzić do wypłaty należnych świadczeń. 

 

Obrażenia kręgosłupa szyjnego mogą nieść za sobą daleko idące konsekwencje zdrowotne. Przed przystąpieniem do likwidacji szkody należy dokładnie zdiagnozować rozległość urazu w badaniu ortopedycznym i neurologicznym, nie tylko na potrzeby postępowania szkodowego, ale przede wszystkim dla zbadania własnego stanu zdrowia. W takich przypadkach zaleca się wykonanie prześwietleń obrazowych kręgosłupa rezonansem magnetycznym MRI (RTG - może nie wykazać pełnych obrażeń).

film (kliknij tutaj)

 

Uraz kręgosłupa szyjnego może być w różny sposób oceniany przez lekarzy danej specjalizacji. Często jest tak , że ocenę trwałego uszczerbku na zdrowiu ubezpieczyciel ustala wyłącznie na podstawie opinii ortopedycznej pomijając ocenę lekarza neurologa odnośnie uszkodzeń korzeni nerwowych, które to skutkować mogą pourazowym zespołem bólowym kręgosłupa szyjnego z ograniczeniem ruchowości, czyli uszczerbkiem neurologicznym.

 

Przykładowe orzeczenie dot. wysokości odszkodowania w postępowaniu sądowym przy urazie kręgosłupa szyjnego:

Wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku z dnia 29.09.2017 r. sygn.akt I C 828/16 w sprawie urazu " biczowego " kręgosłupa szyjnego przy braku trwałego uszczerbku na zdrowiu z zakresu chirurgii i ortopedii, przy jednoczesnym zdiagnozowaniu podrażnienia korzeni nerwowych szyjnych skutkującymi dolegliwościami bólowymi z ograniczeniem ruchowości powodującymi 5% trwały uszczerbek na zdrowiu w/g oceny neurologicznej - kwota zasądzona 12 tyś zł tyt. zadośćuczynienia. 

 

kliknij link:

http://orzeczenia.gdansk-polnoc.sr.gov.pl/content/$N/151015100000503_I_C_000828_2016_Uz_2017-09-29_001 

 

 

 

7. CZAS ROSZCZEŃ

 

Zgodnie z art. 442§1 KC roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat 3 (trzech) od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym wystąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się dopiero od dnia, w którym poszkodowany nie tylko dowiedział się o szkodzie, ale także i o osobie obowiązanej do jej naprawienia – tym samym termin przedawnienia nie rozpoczyna biegu jeśli poszkodowany dowiedział się o szkodzie, ale nie wie kto jest sprawcą szkody, przy czym zgodnie ze zdaniem drugim 442§1 termin nie może być dłuższy niż dziesięć lat od zdarzenia wywołującego szkodę.
Jeśli jednak szkoda wynikła z przestępstwa (wypadku drogowego nie kolizji), to roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat 20 (dwudziestu) od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (442§2 kodeksu cywilnego).
Zgodnie z art. 123 Kodeksu cywilnego, bieg terminu przedawnienia przerywa się poprzez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, Po każdym przerwaniu bieg przedawnienia biegnie na nowo. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia.

 

 

 

8. UGODA Z UBEZPIECZYCIELEM

 

 

 

 

Jednoznacznej odpowiedzi czy ugody z towarzystwami ubezpieczeniowymi są korzystne, nie ma. Każdą sprawę należy traktować indywidualnie. Nie da się ukryć że w ugodzie obie strony robią sobie wzajemne ustępstwa. Z jednej strony zadośćuczynienie będzie wypłacone w niższej kwocie niż można by uzyskać w (dłuższym) procesie sądowym o odszkodowanie. Nikt nam jednak nie zagwarantuje że zadośćuczynienie przyznane przez sąd będzie wyższe. Istotnym czynnikiem wpływającym na ,,plus,, ugody z zakładem ubezpieczeń jest czas wypłaty odszkodowania. Praktycznie towarzystwa wypłacają zadośćuczynienia niemal natychmiastowo po podpisaniu ugody.

Trzeba jednak pamiętać, że zawarcie ugody skutkuje definitywnym zakończeniem sprawy oraz zrzeczeniem się wszelkich roszczeń wynikających ze zdarzenia, które było podstawą wypłaty odszkodowania, także na przyszłość i również wobec sprawcy szkody. Co to oznacza w praktyce? W uproszczeniu – za wszelkie następstwa wypadku, które ujawnią się już po zawarciu ugody, ubezpieczyciel ani sprawca nie zapłaci. Z tego względu, zawarcie ugody np.: w sprawach ze szkód osobowych powinno mieć miejsce dopiero po definitywnym zakończeniu procesu leczenia, rehabilitacji, ustaniu dolegliwości bólowych itd. Trzeba się także zastanowić, czy na pewno zgłoszone zostały wszelkie roszczenia, które w związku z wypadkiem przysługują poszkodowanemu. Należy rozważyć, czy ubezpieczyciel zwrócił koszty leczenia, utracone dochody, odszkodowanie za zniszczone w czasie wypadku mienie itd. Dopiero mając pewność, że stan zdrowia jest już ustabilizowany oraz nie będzie konieczności ponoszenia dalszych kosztów leczenia, a wszelkie roszczenia zostały zaspokojone, można zdecydować się na zakończenie sprawy poprzez zawarcie ugody.

 

 

 

9. WNIOSEK DO RZECZNIKA FINANSOWEGO

 

Rzecznik Finansowy jest instytucją ustawowo powołaną do reprezentowania klientów instytucji finansowych. Podstawowym zadaniem Rzecznika jest rozpatrywanie wniosków, skarg i zażaleń oraz udzielanie porad w sprawach wynikających z pomiędzy klientem a instytucją finansową.

 

www.rf.gov.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    Bezpłatna konsultacja i analiza sprawy

                                                                                          731 749 755                                                                               

PORADNIK POSZKODOWANEGO